Welkom op de website van Café 't Haantje

Mededeling:

zaal verhuur voor feesten en vergaderingen

www.facebook.com/cafethaantje 

Aparte rookruimte aanwezig

 

 

 



Activiteiten
Café 't Haantje
 
foto 's van
Activiteiten.
 
Het
Haantjeslied
 
Zaal
verhuur

Over 't Haantje moet je niet lezen (of schrijven), in 't Haantje moet je gewoon komen!
Daarmee heb je eigenlijk alles meteen gezegd, en ook nog eens helemaal naar de ideeën van de eigenaren Piet en Joop Puijn: niet teveel blabla, gewoon zorgen dat het een leuk café is.

't Haantje (of 'de haan' voor sommige vrienden en bekenden) is niet zomaar een leuk café, het is een heel erg bijzonder café - om niet te zeggen het is een begrip. Maar wat er nu precies het geheim van is? Een stuk van de verklaring is zeker dat Piet en Joop het vak van huis uit kennen. Ze stammen uit een rasechte horeca-familie. In 1957 kochten hun ouders Café Carnegie aan de Daalseweg en gaven het de huidige naam.

De voorgevel van het caféIn 1974 namen beide zoons het over. Aan het interieur werd ook nadien bewust niks veranderd. Hooguit vijfhonderd gulden besteedden ze de afgelopen jaren aan de inrichting, vertelde Piet pas nog in de Volkskrant (31 mei 1997). De journalist beschreef het liefdevol: 'Al die tijd is er aan het café nauwelijks een spijker vertimmerd en is de droesem van verschaald bier nooit verpest door de lucht van een blik verse verf De zware houten stoelen hebben eeuwigheidswaarde, net als de oude oliekachel, de neonreclame van Chefarine 4 boven de bar, het plafond dat al zo lang bladdert dat de verf onderhand op moet zijn en de deur van de mannen-wc die volgens een bordje tevens toegang verschaft tot het Agentschap voor het Gemeentekrediet van België'.


't Haantje heeft natuurlijk wat je in meer cafés ziet: twee biijarten, een groot beeldscherm voor belangrijke voetbalwedstrijden, een terras en een gratis zaal voor feesten. Maar zonder al teveel trammelant zijn er ook wat bijzondere tradities. Rond de feestdagen en de najaarskermis is het een zondag klaverjassen, toepen en 'vlotbruggen': een mooie gelegenheid om wat wild of paling te winnen. Een iets nieuwere traditie is de jaarlijkse puzzelrit door Nijmegen en omgeving.

Maar misschien is het wel het heel uiteenlopende publiek dat 't Haantje uiteindelijk tot 't Haantje maakt: 's middags weten vooral vaste gasten en buurtbewoners het café te vinden om aan de toog een biertje te drinken of een poije te biljarten. In de loop van de avond mengen zij met wat er verder zoal in een universiteitsstad rondloopt: studenten, afgestudeerden met en zonder baan, kunstenaars, schrijvers (die het al zijn of willen worden) en muzikanten - kortom eigenlijk iedereen die 's avonds de tijd en zin heeft 'n pilsje te drinken.

Intussen weten ook steeds vaker landelijke journalisten 't Haantje te vinden voor een sfeerreportage, en deed het café in Marcel Maassens roman Blauwe damp (uit 1994) zijn entree in de Wereldliteratuur. De Scheurbuiken schreven 'Het Haantjelied' over het café. 'Want geen kroeg is zo bruin als bij Joop en Piet Puijn', zingen ze, en hoe bij Joop en Piet iedereen welkom is.

En dat is wellicht het grootste geheim. Piet en Joop Puijn laten iedereen zich welkom voelen in 't Haantje. Er is weinig dat aan de Daalseweg niet kan of mag - behalve bier drinken met de fles aan de mond. En daarom is er steeds wat anders te zien, variërend van de dagelijks bekende gezichten tot de jaarlijkse Vierdaagselopers, van een midden in de nacht opgedoken club zingende Portugezen tot nette, bridgende dames. Een gemeentevoorlichter die bier drinkt of een journalist aan de ijsthee. Soms ook zie je in 't Haantje ineens een roodbonte koe of een circusolifantje. Dat ligt niet aan de avond ervoor: ook die mogen binnen... zolang ze maar niet uit de fles drinken